amnestywgleiden@gmail.com

Onverwachte ontknoping mensenrechtenles: student kent kinderarbeid uit eigen ervaring

Vrijdag 17 februari 2017 verzorgde de mensenrechteneducatiegroep van Amnesty Leiden een les voor tweedejaarsstudenten Sociaal-Maatschappelijke Dienstverlening van het ID College aan de Bargelaan. Het onderwerp: kinderarbeid. Wie had kunnen bevroeden dat een van de studenten het onderwerp uit eigen ervaring kende?

 

 Foto's: Gerard van der Veer

 

De gastles was onderdeel van een minor mensenrechten. Docent Philip Unger nodigde de studenten uit om na te denken over oorzaken en instandhoudende factoren van kinderarbeid, en over (deel)oplossingen. Om het denken te stimuleren kregen de studenten een werkelijke casus voorgelegd: hazelnootpluk in Turkije.

 

 

De casus: Zara. Vijf jaar later blijkt niets veranderd.

 

Helaas veranderde de titel van de minor, zodra duidelijk werd dat de casus zich in Turkije afspeelde, voor een van de studenten in die van ‘Verdediging van Turkije tegen onheuse beschuldigingen’.

 

De les begon listig. Door de studenten een stukje chocolade uit de supermarkt met stukjes hazelnoot aan te bieden, werd iedereen die een stukje pakte 'medeplichtig' Philip Unger aan het werk voor het scherm met de powerpointsheet

Unger had de les zeer actueel gemaakt. Deze foto, uit een serie over kinderarbeid van Syrische vluchtelingen in Turkije, is van fotografe Cigdem Yuksel. Ze won in februari 2017 met de serie de Zilveren Camera 

  

Sheets uit de presentatie van Philip Unger, mensenrechtendocent van Amnesty Leiden

 

De studenten verdiepten zich naar beste vermogen in de casus. Makkelijk was het niet. Waarschijnlijk hadden de meesten nog nooit stilgestaan bij kinderarbeid. Plots moesten zij in twee- of drietallen de vraag beantwoorden wat de Verenigde Naties zouden kunnen of behoren te doen, of consumenten en handelaren, om in de hazelnootpluk kinderarbeid de wereld uit te helpen.

 

 

 

 10

 

Na afloop vroegen we een van de studenten, Chia Qadery, naar haar indrukken. Qadery bleek een Koerdisch-Iraanse achtergrond te hebben, en te zijn opgegroeid in een omgeving waarin kinderarbeid cultureel niet ongewoon was. Als vluchtelinge in Noord-Irak zag ze hoe ouders niettemin soms grote offers ten behoeve van hun kinderen brengen. Je kinderen laten werken is wat anders dan als ouder liefdeloos zijn.

 

Wil je meer weten over het werk van onze mensenrechteneducatiegroep? Klik dan hier.

 

 

Na 5:30 minuten begint Qadery onverwacht over 'ouders die hun kinderen laten werken'. Qadery reageert op een denkbeeldig verwijt aan hun adres, dat van liefdeloosheid. Tijdens de les suggereerde geen enkele student dat, overigens. Wel werd voorlichting over, en toegankelijkheid van, anticonceptiemiddelen veel genoemd, omdat was verteld dat armoede en grote gezinnen vaak samengaan.

 

Docent Unger reageerde later op die anticonceptiesuggestie. Hij deelde mee dat veel empirisch onderzoek aantoont dat meisjes die onderwijs hebben genoten doorgaans (a) niet meteen willen trouwen en (b) de voorkeur geven aan een gezin met twee, hoogstens drie kinderen.

Om terug te komen op 'liefdeloosheid': vandaar dat Qaderi in reactie voorbeelden opvoert van een vader die een nier verkoopt om zijn kinderen naar school te kunnen laten gaan en moeders die zich om dezelfde reden prostitueren. En deze voorbeelden zijn niet denkbeeldig. Qaderi heeft ze meegemaakt in Irak.